Dingen die ik vandaag zou doen (maar niet gedaan heb) — een eerlijke lijst

Ik begon de dag goed. Echt waar!
Met motivatie. Met plannen. Met een lijstje zelfs. Een realistisch lijstje, vond ik zelf. Niet te lang, niet te ambitieus. Gewoon een paar dingen die vandaag “echt wel moesten gebeuren”.

Spoiler: ze gebeurden niet.

Hier volgt een eerlijke opsomming van wat ik vandaag zou doen — en hoe dat in realiteit is gelopen.

Ik zou één belangrijke mail sturen.
Ik opende mijn laptop. Zette thee. Las de mail. Dacht: ik formuleer dit best zorgvuldig.
Besloot eerst “even iets anders” te doen om erin te komen.
Die mail is nog steeds ongelezen. Maar ik heb er wél al 14 keer aan gedacht. Dat telt toch ook een beetje?

Ik zou het huishouden een beetje bijhouden.
Concreet: was insteken, vaatwasser leegmaken, wat opruimen.
Wat er effectief gebeurde: ik verplaatste drie dingen van de ene stoel naar de andere. De was zit nog in de mand. De vaatwasser is open, maar leegmaken voelde te definitief.

Ik zou gezond eten.
Ik had dat zelfs gepland.
Maar toen was het middag, en ik had plots enorme honger en nul energie.
Resultaat: het eerste dat ik in de ijskast zie liggen. Iets met brood. En later misschien nog iets. Of niet. We zien wel.

Ik zou niet op mijn gsm zitten.
Dit is schattig achteraf bekeken.
Ik checkte “even iets” en verloor daar een onduidelijke hoeveelheid tijd.
Ik weet wel dat ik begon met iets opzoeken en eindigde met iets totaal anders. Dat lijkt me voldoende informatie.

Ik zou eindelijk dat ene ding afwerken dat al dagen blijft liggen.
Je weet wel. Dat ene ding.
Ik keek ernaar. Ik dacht eraan. Ik voelde lichte stress.
En besloot dat morgen waarschijnlijk een betere dag is.

Wat ik wél gedaan heb vandaag:
– ik dacht aan alles, de hele tijd
– ik was druk in mijn hoofd
– ik begon aan dingen (mentaal)
– ik was moe
– ik probeerde

En ergens tussen al dat niet-doen, deed ik ook dit: ik ademde. Ik functioneerde. Ik zorgde. Ik overleefde de dag zonder volledig te ontploffen. En eerlijk? Dat is soms ook al een prestatie.

Dit is geen pleidooi om niets te doen.
Maar misschien wel een uitnodiging om milder te kijken naar dagen die “niets” lijken op te leveren. Want met ADHD is niets doen, zelden echt niets doen. Het is verwerken. Overleven. Schakelen. Denken. Bijsturen. Dus ja. Mijn lijstje blijft liggen.

Maar ik ook niet. Ik sta hier nog. En morgen maak ik waarschijnlijk opnieuw een lijstje.

En wie weet… gebeurt er dan weer van alles.
Behalve wat erop staat 😉