Waarom motivatie soms ver te zoeken is...

Ken je dat gevoel? Je weet precies wat je zou moeten doen. De was staat te wachten, je mailbox puilt uit of er ligt een rapport dat dringend af moet. In je hoofd klinkt een stem die zegt: “Komaan, gewoon beginnen.” En toch… er gebeurt niks. In plaats daarvan zit je ineens verdiept in het sorteren van oude foto’s op je gsm of praat je honderduit tegen de kat.

Het lijkt alsof motivatie met de noorderzon is vertrokken. Zonder jou...

Ik merk dit heel vaak bij mezelf én bij de mensen die ik begeleid. Het is niet dat we niet wíllen, integendeel. Maar bij een ADHD-brein werkt motivatie net wat anders. Waar veel mensen uit zichzelf in actie kunnen schieten, hebben wij vaak een extra prikkel nodig. Een taak die saai, groot of overweldigend voelt, wordt gewoon geblokkeerd in ons hoofd. Het is alsof je voor een gesloten deur staat zonder sleutel, terwijl je wéét dat je dringend binnen moet.

Een tijdje geleden had ik zo’n moment. Ik nam me voor om de keukentafel op te ruimen. Vijf minuten werk, dacht ik. Maar al snel vond ik tussen de papieren een oude schoolfoto van mijn dochter. “Oh, die moet in een fotoboek.” Dat fotoboek lag boven. En daarboven kwam ik de doos met zomerkleren tegen die ik eigenlijk nog moest sorteren. Een halfuur later stond ik tot mijn knieën in stapels kleding, terwijl de keukentafel er nog net zo chaotisch uitzag als ervoor.

Dat is hoe motivatie bij ADHD soms lijkt te verdwijnen: niet omdat we lui zijn of geen zin hebben, maar omdat ons brein op zoek gaat naar iets interessanter. Het gevolg? We belanden op een zijspoor (en heel je huis staat op zijn kop).

En eerlijk: dat zijspoor kan soms best grappig zijn. Maar het kan ons ook ontmoedigen. We voelen ons lui of onproductief, terwijl er in werkelijkheid iets heel anders gebeurt. Het gaat niet om “geen wilskracht hebben”, maar om hoe ons brein werkt. Motivatie komt niet altijd vanzelf; soms moet je haar even uit de hoek trekken waar ze zich verstopt heeft.

Wat ik zelf probeer, is mild blijven. Ik weet dat motivatie terugkomt, al is het soms met kleine stapjes. Soms helpt het om mezelf even in gang te zetten met iets simpels. Soms werkt een beetje muziek of een korte babbel met iemand. En soms… moet ik gewoon accepteren dat het vandaag niet gaat, en dat het morgen wél weer lukt.

Dus als jouw motivatie af en toe spoorloos verdwijnt: weet dat je niet de enige bent. En dat er niks “mis” met je is. Het hoort erbij, zeker met ADHD. De kunst is om het niet te zien als falen, maar als een uitnodiging om op een andere manier in beweging te komen.

En jij? Waar gaat jouw motivatie naartoe wanneer ze verdwijnt?